تبلیغات
به وسعت آسمان - روزهای به یادماندنی
 
درباره وبلاگ
نظرسنجی
به نظر شما اجرای نظام 3-3-6 و شروع آن در سال تحصیلی (92-91) تا چه حد موفّق بوده است؟






جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

به وسعت آسمان




 

   در اواخر ماه مبارک رمضان توفیق الهی نصیب بنده گردید و دهه ی آخر این ماه مبارک را در مسجد حضرت سیّدنا حمزه (رضی الله عنه) در اعتکاف سپری نمودم. همراهی و همنشینی با استاد بزرگوار و عزیزم جناب حاج مولانا موحّدی (حفظه الله) و کسب فیض از محضر ایشان باعث مضاعف شدن حلاوت و زیبایی اعتکاف شده بود که به همین دلیل از چند سال قبل در آرزوی فراهم شدن چنین موقعیّتی بودم.
 

   
   اعتکاف سنّت پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) و طبق روایات٬ فضایل و اجر زیادی دارد٬ از جمله این که معتکف از گناهان دور می باشد و به اندازه ی تمام نیکی ها برای وی اجر و ثواب منظور می گردد. علاوه بر آن چه در احادیث آمده است و این که پیامبر اکرم (ص) تا پایان عمر شریفشان بر آن مداومت می فرمودند و حتّی یک سال که اعتکاف را ترک کردند٬ در سال بعد آن را قضا نمودند٬ به نظر من فایده ها و آثار دنیوی و اخروی فراوانی در آن نهفته است٬ از جمله:

۱- پایبندی به نمازهای جماعت: چون معتکف در مسجد به سر می بَرَد٬ به راحتی می تواند در اوّل وقت وضو بگیرد٬ در صف اوّل قرار گرفته و در نماز جماعت شرکت نماید و تکبیر تحریمه را از دست ندهد. می دانیم که نماز جماعت نسبت به نماز فرادی ۲۷ درجه برتری دارد و در قرآن هم آمده است: « وَارکَعُوا مَعَ الرّاکِعینَ » (بقره٬ ۴۳) رکوع کنید همراه رکوع کنندگان. در حدیثی از رسول خدا (ص) آمده است که هر کسی که تا ۴۰ روز به طور مرتّب در نمازهای جماعت شرکت کند٬ به طوری که تکبیر تحریمه را از دست ندهد٬ دو برائت نامه دریافت می کند: اوّل دوری از نفاق و دوم دوری از آتش جهنّم. و در روایتی دیگر٬ یکی از کسانی که در روز قیامت در زیر سایه ی عرش الهی قرار می گیرند٬ در روزی که سایه ای جز آن وجود ندارد٬ کسی است که با مسجد دلبستگی و تعلّق خاطر داشته باشد و همواره در اشتیاق رفتن به مسجد باشد. هم چنین معتکف٬ اکثر اوقات باوضو است و در احادیث از «همیشه باوضو بودن» به عنوان یکی از اعمالی که برای آن ها اجر و ثواب به اندازه ی کوه ها منظور می گردد٬ یاد شده است و کسی که در مسجد باوضو و در انتظار نماز باشد٬ فرشتگان برای وی از خداوند طلب رحمت و مغفرت می کنند.

۲-معتکف شب قدر را درمی یابد: اساساً هدف اصلی از اعتکاف٬ همین است و شب قدر برتر از هزار ماه است٬ یعنی برتر از ۸۳ سال و چند ماه می باشد و عمل صالحی که در این شب انجام شود٬ برتر از انجام همان عمل صالح در ۸۳ سال می باشد. معمولاً معتکف٬ شب های دهه ی آخر ماه مبارک رمضان به خصوص شب های فرد را تا صبح بیدار می ماند و به عبادت مشغول می شود٬ در نتیجه حتّی اگر متوجّه نشود که کدام شب٬ شب قدر بوده است٬ این شب را دریافته است٬ چرا که اوّلاً در روایات آمده است که: هر شخصی که نماز عشاء را با جماعت بخواند٬ گویا نصف شب را عبادت کرده است و کسی که نماز صبح را با جماعت بخواند٬ گویا تمام شب را عبادت کرده است. ثانیاً کسی که در شب ماه رمضان به مسجد برود و نماز را با جماعت بخوانَد٬ تا زمانی که امام از نماز خواندن بازایستد (نماز عشاء و تراویح)٬ برای او ثواب عبادت تمام شب منظور می گردد. هم چنین (ثالثاً) غذا خوردن و خواب معتکف هم عبادت محسوب می شود٬ بنابراین معتکف٬ شب قدر را در می یابد و چه فضیلتی بالاتر از این که شخص مسلمان٬ یک عبادت (اعتکاف) را به جا آورده و در عوض از ثواب و پاداش همه ی اعمال صالح و به خصوص درک شب قدر بهره مند می گردد.

۳- اصلاح سبک زندگی: بسیاری از ما عادت کرده ایم که (به خصوص در تعطیلات) شب ها تا سحر بیدار بمانیم و در عوض٬ صبح دیر از خواب بیدار می شویم. شب زنده داریمان هم به خاطر عبادت نیست٬ بلکه با اینترنت یا گفت و گوهای بیهوده و یا تماشای تلویزیون وقتمان را سپری می کنیم و چه بسا نماز صبحمان قضا می شود یا آن را ۵ دقیقه مانده به طلوع خورشید با عجله می خوانیم و سپس به سرعت به رختخواب می رویم٬ در حالی که این شیوه مناسبِ شأن یک مسلمان نیست و باید بیش تر از این ها به نماز صبح اهمّیّت دهیم٬ شب زودتر بخوابیم تا به موقع بیدار شده و نماز صبح را در مسجد با جماعت بخوانیم و تا هنگام طلوع آفتاب بیدار بمانیم و پس از آن که خورشید بالا آمد٬ نماز اشراق را بخوانیم و پس از آن بخوابیم.
چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدم          عاشقان را ناله های زار باشد صبحدم
آن جماعت را که در سینه ز شوق آتش بُوَد        کارگاه سوز دل بر کار باشد صبحدم
پرده بردارد سعادت٬ وقت صبح از روی و این        آن توانَد دید کو بیدار باشد صبحدم
                                                                                           (اوحدی مراغه ای)
هم چنین در اعتکاف به نمازهای مستحبّی از جمله اشراق٬ چاشت٬ اوّابین٬ سنّت های غیرمؤکّده و از همه مهم تر نماز شب و تهجّد توجّه بیش تری می شود.

۴- دوری از تعارف و تکلّف: نشستن سر سفره های افطار در مساجد و سپری کردن ۹ یا ۱۰ روز در مسجد و خواب و استراحت در خانه ی خدا باعث می شود انسان مسلمان در مسجد احساس راحتی و آرامش بیش تری داشته باشد و با محیط مسجد مأنوس شود و حضور در مسجد باعث خستگی وی نشود٬ بلکه موجب افزایش انرژی٬ نشاط و سرزندگی وی گردد. چنان که در حدیث شریف آمده است: « المؤمن فی المسجد کالسّمک فی الماء و المنافق فی المسجد کالطّیر فی القفس » انسان با ایمان در مسجد مانند ماهی در آب و فرد منافق در مسجد مانند پرنده در قفس است. هم چنین معتکف یاد می گیرد که بر خودش سخت نگیرد و با دیگران راحت باشد و در خانه ی خدا متواضع باشد و نسبت به مسجد و رعایت پاکیزگی و جارو کردن آن و تعمیر قسمت ها و لوازمی که دچار خرابی و نقص و مشکل شده اند٬ احساس مسئولیّت کند.

۵- ایجاد دوستی های پایدار و اخوّت ایمانی: معتکف در ایّام اعتکاف دوستان خوبی چه از معتکفان و چه غیر معتکفان پیدا می کند. دوستی و محبّتی که چه بسا سال ها ماندگار و با دوام خواهد بود. همان طور که سفر حج و عمره باعث ایجاد دوستی های فراوان و محبّت های عمیق و زیبایی می شود.

۶- تفکّر و ذکر: معتکف اوقات خود را به بطالت سپری نمی کند٬ یا مشغول نماز٬ تلاوت قرآن و دعا می شود و یا این که در گوشه ای نشسته و به تفکّر می پردازد٬ تفکّر در مورد خلقت آسمان ها و زمین و ارتباط خود و خالق خویش. همان تفکّری که لحظه ای از آن٬ برتر از سال ها عبادت است. علاوه بر این به ذکر (تسبیح٬ تهلیل٬ تکبیر و تحمید) می پردازد و با زبان یا قلب و یا هر دو خدا را یاد می کند.

۷- توبه و استغفار: معتکف از گناهانی که در گذشته مرتکب شده٬ توبه کرده و استغفار می کند و از خدا مسئلت می کند که گناهان و خطاهای وی و سایر مسلمانان را بیامرزد و عفو نماید. در حدیث شریف نیز آمده است: « کُلُّ بَنی ءادم خَطّاء و خَیرُ الخَطّائین التَّوّابون » همه ی بنی آدم دچار خطا و اشتباه می شوند و بهترین خطاکاران٬ توبه کنندگان هستند.

۸- تعلیم و تعلّم: معتکف می تواند از کتاب خانه ی مسجد استفاده نماید و یا از منزل چند کتاب را همراه خود به مسجد ببرد و بخشی از اوقات خود را به مطالعه ی کتب دینی بپردازد. هم چنین پرسش های خود را از عالِم و پیشنماز مسجد بپرسد. به خصوص در مورد احکام اعتکاف مطالعه نماید تا به خاطر ناآگاهی٬ اعتکاف او دچار خدشه و نقصانی نگردد. هم چنین به یادگیری تجوید٬ ترجمه و تفسیر قرآن بپردازد و یا به دیگران تعلیم دهد.

۹- شرکت در قرآن دوره ها: معتکف می تواند در دوره های ترتیل خوانی قرآن که در مسجد محلّ اعتکاف او به ویژه در ماه مبارک رمضان برگزار می گردد٬ شرکت نماید.

۱۰- تمرین بندگی: به طور خلاصه اعتکاف٬ تمرین بندگی است. معتکف در ایّام اعتکاف به دور از تعلّقات دنیوی٬ وقت خود را به بهترین شکل٬ صرف انجام طاعات و عبادات می کند و سعی می کند از امور بیهوده و سخن های لغو و لهو و لَعِب بپرهیزد و ارتباط خود را با خالق و معبود خویش مستحکم نماید.

   علاقه و ارادت قلبی فراوان من نسبت به جناب حاج مولانا موحّدی باعث شد با وجود نزدیک نبودن منزلم به مسجد حضرت حمزه (رض)٬ در آن جا معتکف شوم. علاوه بر جناب مولانا٬ دوستان دیگرم آقایان عبدالرّحمان مجدی٬ غلام رسول یار٬ محمّد نظری٬ مسیح یار و حسین تدیّن نیز معتکف بودند و همگی اشخاص متدیّن٬ باایمان و بزرگواری بودند که همراهی با آن ها مایه ی افتخار بنده بود و جمعاً ۷ نفر بودیم. اتّفاق خوبی که در این ایّام رخ داد٬ شروع روایت سوم قرآن نزد استاد معظّممان بود. در سال ۷۹ روایت حفص از عاصم و در سال ۸۵ روایت شعبه از عاصم را نزد ایشان به پایان رساندم. استاد معظّم جناب حاج مولانا موحّدی سال ها قبل با عشق و علاقه ی فراوانی که نسبت به قرآن دارند٬ کلاس های تجوید را در خواف راه اندازی و صدها قاری و حافظ تربیت نمودند٬ به طوری که در دهه ی ۷۰ مسجد حضرت حمزه در فاصله ی نماز عصر تا عشاء و حتّی بعد از نماز بامداد مملو از جمعیّت قرآن دوستان و شاگردانی بود که از هر سنّی و از هر منطقه و محلّه ای برای یادگیری علم تجوید و قرائت قرآن به آن جا می آمدند و چه بسا در بعضی خانه ها٬ همه ی اعضای خانواده٬ قاری شده بودند٬ چرا که خواهران نیز از محضر استاد گرامی استفاده می کردند و چه بسیار شب هایی که جمعیّت زیادی برای حضور در مجالس ختم قرآن به مسجد می آمدند و در آن جا٬ جای سوزن انداختن نبود! و هنگامی که به مسابقات قرآن می رفتیم٬ اثرات شگفت آورِ این تلاش ها و زحمات جناب مولانا را به خوبی مشاهده می کردیم٬ چرا که شرکت کنندگان خوافی٬ در تجوید٬ گوی سبقت را از سایرین می ربودند و قاریان شهرستان های هم جوار در تجوید٬ همیشه عقب تر از قاریان و حفّاظ خوافی بودند. الحق که استاد بزرگوارمان٬ خود را وقف قرآن نموده اند و بدون هیچ گونه چشمداشت یا هدف دنیوی و به پیروی از صحابه ی بزرگواری هم چون حضرت عثمان ذی النّورین٬ حضرت علیّ مرتضی٬ حضرت زید بن ثابت٬ حضرت ابیّ بن کعب٬ حضرت عبدالله بن مسعود و حضرت معاذ بن جبل (رضی الله عنهم اجمعین)٬ به تعلیم و تعلّم قرآن همّت گماشته اند و چه چیزی از این بهتر؟ چرا که پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند: بهترین شما کسی است که قرآن را فرا گیرد و به دیگران تعلیم دهد. هم چنین ایشان٬ به پیروی از صحابی بزرگوار دیگر٬ حضرت عبدالله بن عبّاس (رضی الله عنه) با عشق و اشتیاق٬ در راه تفسیر قرآن و تعلیم آن به دیگران نیز قدم نهاده اند و جلسات تفسیر ایشان٬ بسیار جذّاب و مفید است. از ویژگی های جناب مولانا موحّدی می توان به عشق زیاد ایشان نسبت به قرآن و تواضع در برابر کلام الهی٬ مطالعه ی مستمر٬ مهربانی٬ حلم و بردباری٬ متانت٬ دقّت٬ علم فراوان و راسخ بودن در علم٬ عمل به دانسته ها٬ آگاهی از مسائل روز٬ از دست ندادن فرصت ها٬ عشق به اهل بیت و خاندان و صحابه ی پیامبر (ص)٬ رقیق القلب بودن و اُنس و علاقه نسبت به مسجد اشاره کرد. جالب آن که ایشان مدّت ۳۰ سال است که به طور مرتّب دهه ی آخر ماه مبارک رمضان را در اعتکاف سپری می کنند و سایر اوقات سال نیز بیش تر وقتشان را در مسجد می گذرانند. خواب و استراحت و خوراک ایشان در ایّام اعتکاف٬ کم تر از بقیّه بود٬ ولی در عین حال فرصت ها را مغتنم می شمردند و همواره یا در حال عبادت بودند٬ یا این که قرآن در دستشان بود و یا این که به مطالعه مشغول بودند و دیگران را هم به مغتنم شمردن وقت٬ توصیه می نمودند. بعد از اذان صبح و عشاء می نشستند و در این اوقات٬ به پرسش های مقتدیان پاسخ می دادند. ایشان در شب آخر اعتکاف٬ به معتکفان٬ جایزه دادند٬ کتاب های بسیار مفیدی که در صفحه ی اوّلِ هر کدام از آن ها نام ما را نوشته بودند و روز آخر٬ هنگامی که برای خداحافظی و طلب حلالیّت٬ نزد آن بزرگوار رفتیم٬ چشمان ایشان اشکبار بود. راستی که ایّام پر برکتی بود و بسیار خوش گذشت. از خدای منّان برای خود٬ شما و همه ی مسلمانان٬ توفیق انجام اعمال صالح همراه با اخلاص را مسئلت دارم و برای جناب حاج مولانا موحّدی و همه ی علمای ربّانی و متّقی٬ عمری طولانی همراه با صحّت و سلامتی و توفیقات فراوان از درگاه خدای یگانه ی سبحان آرزومندم.
 




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


دوشنبه 12 مرداد 1394 :: نویسنده : ابوالقاسم محمد خلیلی پور رودی
نظرات ()
یکشنبه 1 شهریور 1394 09:05 ب.ظ
آقای خلیلی پور واقعا احسنت . التماس دعا
ابوالقاسم محمد خلیلی پور رودی سلام٬ ممنون از لطف شما! موفّق و سعادتمند باشید!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.