درباره وبلاگ
جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

به وسعت آسمان




در حال گذراندن روزهای سختی هستیم. هر سال اسفندماه با نزدیک شدن ایّام نوروز، شاهد لحظات زیبایی بودیم؛ از هوای زیبا و معتدل گرفته تا خرید برای نوروز، سبزه و سفره ی هفت سین، ماهی، سمنو و ... . امسال امّا در وضعیّت بحرانی و نگران کننده ای هستیم. هر چند این نیز بگذرد.

حدود 800 سال پیش مغول ها به ایران حمله کردند و بسیاری از شهرهای ماوراءالنّهر و خراسان را با خاک یکسان کردند. در بعضی از شهرها  از جمعیّت چند هزار نفری فقط بیست - سی نفر زنده ماندند و  کمال الدّین اسماعیل اصفهانی در این باره سرود:
« دی بر سر مرده ای دو صد شیون بود                                امروز یکی نیست که بر صد گرید »
ولی گذشت و دوباره زندگی در میهن عزیزمان جریان پیدا کرد، این نیز بگذرد.
البتّه در رابطه با این بحران، سؤال های زیادی ذهن انسان را به خود درگیر می کند. این که چرا با وجود چند برابر شدن تولید ماسک و موادّ ضدّ عفونی کننده، مردم با وجود مراجعات مکرّر به داروخانه ها دست خالی برمی گردند؟ هم در شهرستان های کوچک و هم در مشهد و تهران. واقعاٌ ماسک های رایگان کجاست؟! آیا با محتکرین و سودجویان که جان مردم را هدف قرار داده اند، برخورد می شود؟ این که محتکران دستگیر و مجازات شوند، خیلی خوب است، امّا آیا واقعاً تنها مشکل موجود، احتکار این اقلام بهداشتی توسّط عدّه ای از سودجویان و خریدهای مازاد بر نیاز توسّط مصرف کنندگان است؟ آیا  این معضل، مسئله ای فرهنگی است و نیاز به فرهنگ سازی دارد؟ آیا هیچ ضعفی در عملکرد مسئولان و توزیع کنندگان اقلام بهداشتی وجود ندارد؟ آیا با همه ی احتکارکنندگان و سودجویان برخورد می شود یا این که برخوردها گزینشی است؟ اجناس احتکارشده ای که کشف و ضبط شده است، سر از کجا در می آورد؟ آیا اهدا کردن دو میلیون ماسک به عراق  (کشوری که ماه هاست مردم آن بر ضدّ جمهوری اسلامی ایران شعار می دهند) توسّط آقای شمخانی، دبیر شورای عالی امنیّت ملّی ایران جنایت در حقّ مردم ایران نیست؟ به راستی چرا احتکارکنندگان مجازات می شوند، ولی با کسانی که احتمالاً مسئول ورود این فاجعه ی ملّی به کشور هستند (شرکت هواپیمایی ماهان یا هر شخص یا نهاد و سازمان دیگری) هیچ برخوردی صورت نمی گیرد؟! به راستی چه کسی پاسخگوی خسارات جانی و اقتصادی این بیماری و فاجعه ی ملّی است؟ مگر از قدیم نگفته اند: پیشگیری مقدّم بر درمان است؟! چرا گوش مسئولان صدای عقلا، حقگویان و دلسوزان میهن را نمی شنود؟! آیا امثال محمود شهریاری، هنرمند مردمی به دنبال تخریب مسئولان بودند یا این که با هشدارهایشان، نشان دادند که نگران ایران و ایرانی هستند؟ چرا باید جان و سلامت مردم بازیچه ی اغراض سیاسی شود؟ چرا اطّلاع رسانی به موقع صورت نگرفت و منتظر ماندند انتخابات مجلس انجام شود، سپس ناگهان با اخبار مربوط به ویروس کرونا، مردم را وحشت زده کردند؟! چرا نباید جان و سلامت مردم اولویّت نخستین باشد؟ چرا نباید تصمیم گیری درباره ی پیشگیری، قرنطینه، اطّلاع رسانی و درمان به کسانی که صلاحیّت و علم و تخصّص آن را دارند، سپرده شود؟ مگر ما مسلمانان در اسلام با فرمان «اِنَّ اللهَ یَأمُرُکُم اَن تُؤَدُّوا الاَماناتِ اِلی اَهلِها» (النّساء، 58) موظّف به این کار نشده ایم؟ چرا اختلافات سیاسی باید باعث شود کمک های بشردوستانه ی برخی از کشورها را نپذیریم؟ آیا ما امکانات مقابله با این بحران را داریم؟ مردم باید ابتلای بسیاری از مسئولان و نمایندگان مجلس را باور کنند یا آمارهای روزانه ی وزارت بهداشت را؟ آیا این ویروس بیشتر سراغ مسئولان و نماینده ها می رود یا آن که اخبار مربوط به شیوع و ابتلای بسیاری از چهره های سرشناس سیاسی و  خبرهای ناگوار درگذشت برخی از مسئولان یا پزشکان و پرستاران، برخی خبرهای دیگر را مورد تردید قرار می دهد؟ شکّی نیست که همه ی اخبار موجود در فضای مجازی نمی تواند موثّق و درست باشد و پیراسته از غرض ورزی، زود باوری و بداخلاقی نیست، امّا باید دید مردم بین فضای مجازی و صدا و سیما، اخبار کدام یک را بیشتر می پذیرند؟ آیا هنوز مردم به صدا و سیما اعتماد کافی دارند؟ این که مسئولان، نگران بهداشت روانی مردم هستند و برای امیدوار نگه داشتن آن ها و رفع نگرانی و اضطراب تلاش می کنند، شایان تقدیر است، امّا مردم بیش از هر چیز نیازمند دانستن واقعیّت و اخبار راست و موثّق هستند. برخی از مردم باید بترسند تا توصیه های بهداشتی را رعایت کنند و باید قاطعانه جلوی آن ها گرفته شود تا در این روزها به مسافرت نروند. پنهان کاری و کتمان واقعیّت نه تنها مشکلی را حل نمی کند، بلکه با ایجاد اطمینان و آرامش کاذب، به عدم احتیاط و عدم رعایت توصیه های بهداشتی و افزایش عمق فاجعه منجر می شود. چرا باید هر موضوعی به مسئله ی امنیّتی و حیثیّتی تبدیل شود؟ این که 80-70 کشور درگیر این مسئله هستند، بار سنگین را از شانه ی مسئولان بر نمی دارد؛ باید دید چند کشور به اندازه ی ایران درگیر این بیماری هستند؟ البتّه تلاش های صورت گرفته آن چنان که باعث شد سازمان بهداشت جهانی از توانمندی پزشکان ایرانی و درمان بسیاری از مبتلایان در ایران یاد کند، شایسته ی تحسین و تقدیر است و باید درود بفرستیم بر همه ی مسئولانی که خالصانه و دلسوزانه برای ریشه کن کردن این بیماری تلاش می کنند و هم چنین پزشکان و پرستاران و بهداشتیاران جان بر کف، جهادگر و فداکاری که در صف مقدّم جبهه هستند و زبان و قلم از توصیف فداکاری و همّتشان قاصر و عاجز است. عزیزانی که دوری از کانون گرم خانواده را تحمّل کرده و با امید به نجات همنوعانشان، خطر را به جان می خرند و البتّه دعای همه ی مردم، همراه و بدرقه ی راهشان است. این روزها شاهد از دست رفتن بسیاری از سرمایه های انسانی و نخبگان میهن بودیم که دل هر ایرانی از شنیدن چنین خبرهای جانگدازی به درد می آید. از دست دادن همه ی این سرمایه ها به خصوص پزشکان و پرستاران فداکار بسی ناگوار، غم انگیز و غیرقابل جبران است. جانشین معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی گیلان هم به درستی گفت: « این یک بحران نیست، یک جنگ است... در یک وضعیّت جنگی به سر می بریم. ما راه مقابله با ویروس کرونا را نمی دانیم، در حالی که متناسب با جنگ، باید خودمان را آماده کنیم. » این، یعنی این که در شرایطی وحشتناک تر از دوران جنگ تحمیلی به سر می بریم. بنابراین باید توصیه های بهداشتی را حتماً جدّی بگیریم، در خانه بمانیم و در عزمی ملّی همه دست به دست هم دهیم تا ان شاءالله بر این بحران غلبه کنیم. امیدواریم هر چه زودتر این بیماری و این ویروس منحوس در ایران و دیگر جوامع اسلامی و انسانی ریشه کن شود. به امید آن روز. «وَ اُفَوّضُ اَمری اِلَی اللهِ اِنَّ اللهَ بَصیرٌ بِالعِبادِ» من کار خود را به خدا واگذار می کنم، قطعاً خدا بر حال بندگانش بیناست. (غافر، 44)




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


یکشنبه 18 اسفند 1398 :: نویسنده : ابوالقاسم محمد خلیلی پور رودی
نظرات ()
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic